Ssshhh!

De beste manier om je baby tot rust te brengen en in slaap te krijgen is door de geluiden, beweging, en geborgen omgeving van de baarmoeder te recreëren, stelt de Amerikaanse kinderarts Harvey Karp.

Daar ben ik het natuurlijk mee eens. Laat de natuur dat nu prachtig geregeld hebben! Een baby komt tot rust op de plek die aansluit bij de baarmoederlijke ervaring: op de borst van de moeder. Dat is helaas niet wat Karp bedoelt. Karp gebruikt een reeks kunstmatige ingrepen om een baby stil te krijgen: (1) inbakeren, (2) zij/buikligging (op de arm), (3) shhh-en in het oor van de baby, (4) wiegen/schommelen, en (5) zuigen/sabbelen. Een baby zal hier vaak stil van worden, dus wat is daar problematisch aan zou je zeggen?

Een baby die bij de moeder op de borst ligt, komt tot rust. Dat is te zien, maar ook te meten. Een rustige hartslag en ademhaling, stabiele temperatuur, en geen stresshormonen in het bloed. Dat is namelijk de natuurlijke leefomgeving voor een baby. In sommige gevallen blijft een baby ook liggend bij/gedragen door de moeder huilen. In die gevallen is er een onderliggende oorzaak, de baby heeft een reden om te huilen. Het is belangrijk die onderliggende oorzaak op te sporen. Het kan bijvoorbeeld reflux zijn, voedselovergevoeligheid of een ander medisch probleem. Een gemist gebroken sleutelbeentje, bijvoorbeeld (ja, dat komt voor). Soms is er geen oorzaak te vinden. Dat wil niet zeggen dat er daadwerkelijk geen oorzaak aanwezig is, maar wel dat de baby zich naar voelt en grote behoefte heeft aan de geruststellende aanwezigheid van zijn moeder (/vader/andere verzorgers). Deze behoefte is des te dringender als de onderliggende oorzaak van overmatig huilen ligt in een stressvolle omgeving in de baarmoeder. Het is bekend dat moeders die veel stress te verduren krijgen tijdens de laatste fase van hun zwangerschap vaker een baby krijgen die veel huilt. Juist deze baby’s hebben grote behoefte aan de co-regulerende aanwezigheid van hun moeder. Oftewel: als zij alleen zijn, hebben ze (nog meer dan andere baby’s) moeite om zelf hun stressniveau omlaag te krijgen. Het lichaamscontact met een volwassene helpt hen weer rustig te worden, de stresshormonen in het bloed omlaag te krijgen en de lichaamsfuncties weer te stabiliseren.

Wat nu is de reden dat je lichaamscontact niet zomaar kunt vervangen met het vijfstappenplan van Karp? Ook dan wordt een baby stil. Maar stoppen met huilen is niet hetzelfde als kalmeren. Baby’s die huilend alleen worden gelaten worden op bepaald moment stil en zullen misschien zelfs in slaap vallen, maar hun stressniveau blijft hoog. Een onregelmatige hartslag, momenten van stilstand in ademhaling (apneu), en veel stresshormonen in het bloed. Als je de hersenactiviteit meet, zie je dat het patroon zeer onregelmatig is. De hersenen van een baby zijn volop in ontwikkeling, die ontwikkeling wordt verstoord door dergelijke onrustige slaap. Het advies van Karp om hard SSSHHHH! in het oortje te sissen (klik hier om een filmpje te bekijken) is niet geruststellend voor een baby, en het is zeker geen imitatie van de geluiden die een baby in de baarmoeder hoort. In tegendeel, het blijkt baby’s het gevoel te geven dat ze in gevaar zijn, met een fight-flight-fright reactie als gevolg. Vechten of vluchten kan niet, en dus gaat de baby in dissociatie. ‘Play dead’, de baby ligt stil, uit zelfbehoud.

Een urenlang huilende baby is ontzettend stressvol, het is begrijpelijk dat je als moeder rustmomenten nodig hebt. Dat de methode-Karp navolging van oververmoeide moeders vindt, verbaast me dan ook niet. Het is om wanhopig van te worden als je baby maar blijft huilen. Als je deze methode aangereikt hebt gekregen, besef dan dat je verkeerd geïnformeerd bent. Het is een valse weergave van zaken om te doen alsof de aanpak van Karp lijkt op de baarmoederlijke omgeving, en het is niet waar dat een baby ervan tot rust komt. Wat kun je dan wel doen? Volg het vijfstappenplan dat ik hieronder beschrijf. Vraag hulp, laat papa/opa/oma rondjes wandelen met je baby in de draagdoek. Als je baby ook in zijn/haar natuurlijke habitat (gedragen door een ander mens dus) nog steeds ontzettend veel huilt, neem de poging van je kind jou duidelijk te maken dat er iets mis is serieus. Kijk wat de onderliggende oorzaak is. Is die niet te vinden, of vermoed je dat je baby in de baarmoeder is blootgesteld aan stress (verwijt het jezelf niet, daar heb je niets aan en het is onterecht. Soms krijg je het nu eenmaal op je bordje), dan is het beste wat je doen kunt je baby te laten weten dat je hem/haar niet alleen laat: koester je baby (nogmaals: liefst gedeeld met anderen, zodat jij je rustmomenten kunt nemen). Huilen in jouw armen is wezenlijk anders dan alleen in een bedje tot je baby het opgeeft.

stap 1
Houd je baby dicht tegen je aan. Liefst huid op huid. Je armen werken als ‘enclosure’, het lijkt op de omsluitende omgeving van de baarmoeder. Zoals in de baarmoeder ligt een baby het liefst opgekruld, bolle rug en opgetrokken knietjes. Een draagdoek kan dit beschermde gevoel versterken, en maakt het meteen makkelijker om langdurig je baby bij je te dragen.

stap 2
Baby’s liggen niet graag op de rug. De kwetsbare buik ligt dan naar boven, en een baby weet nog niet dat hij veilig is voor roofdieren. Veel baby’s reageren met een valreflex, en vallen hierdoor moeizaam in slaap. Wapperende armen en benen, onrust, heeft vaak hiermee te maken. Rechtop gedragen worden is een natuurlijker houding voor een baby. Ook het maag- darmstelsel is niet aangepast op de rugligging, de inhoud van de maag komt dan snel weer omhoog. Dit is niet meteen reflux in medische zin, aangezien dit te voorkomen is door een meer natuurlijke houding. ‘s Nachts kan een baby op jouw buik liggen, op de zij in jouw bed of binnen handbereik; overdag liefst rechtop door de baby buik tegen buik op schoot te houden of in een draagdoek.

stap 3
Je baby kent jouw stem, ademhaling en hartslag. Op jouw buik hoort een baby je hartslag, in jouw nabijheid je ademhaling, je stem. Zing een liedje dat je zong tijdens je zwangerschap, je baby herkent het! Of misschien zong papa wel. Ook zijn stem kent je baby.

stap 4
In de buik werd je baby zachtjes gewiegd. De mens is een draagling, wat wil zeggen dat een baby er op is ingesteld ook buiten de baarmoeder rondgedragen te worden, schommelend met jouw beweging. Dit blijkt ook goed voor een gezonde hechting. Dragen, wandelen met je baby, het kalmeert. Ook een aanrader: een schommelstoel of hangmat, om samen in te liggen.

stap 5
Geef je baby vaak de borst. Veel kleine beetjes melk zijn de natuurlijke situatie, het brengt een buikje tot rust. Dit geldt ook als je voedt met de fles. Laat je baby gerust aan de borst sabbelen, het zuigen brengt rust en het drinken aan een legere borst geeft vettere melk, de vetten zorgen voor een rustige vertering. Je borst kan hier prima tegen, zolang je baby goed aan de borst ligt.

454fc77d-3b8d-418e-bf5b-6875e3c4ea9b_huilende-baby_opt250

Advertisements

14 thoughts on “Ssshhh!

  1. De beste methode om baby’s te kalmeren is, ook volgens kinderarts Harvey Karp, de uitvinder van de Happiest Baby methode, veel huidcontact en vaak voeden.

    Toch zijn er veel baby’s die óndanks veel huidcontact, dragen en vaak voeden, vele uren ontroostbaar blijven huilen en niet kunnen slapen, zonder dat daar een medische oorzaak voor is. Dan is de Happiest Baby methode een fantastische manier om baby’s te troosten.

    Met de Happiest Baby methode wordt, door het nadoen van de baarmoeder omgeving, de kalmeringsreflex geactiveerd. De 5 stappen van de methode worden toegepast in de liefdevolle armen van de ouder. De baby stopt binnen enkele tellen met huilen en valt meestal snel, volkomen ontspannen in slaap. Nog steeds in de armen van de ouder. De ouder kan ervoor kiezen om de baby bij zich te houden (mijn voorkeur) of in bed te leggen. Er is bij de Happiest Baby methode geen sprake van niet reageren op de signalen van de baby, van de baby alleen laten huilen, enige behoefte onderdrukken of de baby laten schrikken. Bij moeders die borstvoeding geven kan de vijfde stap (zuigen) aan de borst plaatsvinden.

    De argumenten tegen de Happiest Baby methode zijn door de schrijfster niet onderbouwd en tonen aan dat de methode niet begrepen is.

    De Happiest Baby methode biedt in de situatie waarin een ouder de baby niet meer kan troosten door veel huidcontact en vaak voeden, een directe, effectieve en eenvoudige oplossing.

    Ik werk als kinderpsychologe en de eerste Certified Educator van de Happiest Baby methode in Nederland al enige jaren met de methode in mijn praktijk BabyBonding, en ik zie de methode als ‘noodoplossing’ als heel veel huidcontact, vaak voeden, enz., niet helpen. Tijdens een consult ga ik eerst uitgebreid op zoek naar de oorzaak van het huilen. Er kan bijvoorbeeld toch, al is de kans minder dan 5 %, een medische oorzaak van het huilen zijn. Naast de adviezen die ik ouders vervolgens geef, leer ik ze ook de Happiest baby methode aan, toegespitst op hun baby.

    De Happiest Baby methode is een liefdevolle oplossing voor overspannen en oververmoeide ouders in een noodsituatie. Voor de baby is het een methode die direct ontspanning geeft. Steeds is het wonderbaarlijk om te ervaren dat een volkomen overstrekte, hysterisch huilende baby, zo gespannen als een plank, zich door de Happiest Baby methode in je armen binnen seconden volledig ontspant, met grote kalme ogen gaat rondkijken en vervolgens rustig in slaap valt.

    Doordat de vicieuze cirkel van het huilen doorbroken wordt, door het zelfvertrouwen dat de ouders krijgen omdat ze hun baby nu wél kunnen troosten, doordat de baby tot rust komt omdat hij of zij weer kan slapen, kunnen ouder en baby weer tot elkaar komen en kan het contact herstellen.

    De Happiest Baby methode wordt al jaren op grote schaal toegepast door vele babyzorg professionals in Amerika, en wordt ondersteund door onder andere de American Academy of Pediatrics. Internationaal is de methode sterk in opkomst. Er zijn diverse kinderartsen in Nederland die de methode adviseren.

    Drs. Yolanda Wolda, kinderpsychologe, EMDR therapeute en C.E. Happiest Baby.
    Praktijk BabyBonding, praktijk voor coaching en begeleiding van ouder en baby.

  2. Een paar zaken vallen me op bij de Harvey Karp-methode. Ten eerste is nog nooit onderzoek gedaan naar wat er met de baby gebeurt als een wildvreemde keihard in het oortje sist. Ik zou graag de stresslevels en breinactiviteit van de baby willen zien tijdens deze interventie.

    Verder zag ik dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=LXqOxQKSCaU
    Wat mij opvalt zijn de grote ogen van het kind en het snelle sabbelen op de speen. Dit doet me denken aan filmpjes van besnijdenissen, daar huilen ook niet alle kinderen, maar die baby’s zijn wel degelijk in shock. Ook deze baby’s vallen daarna in een diepe en schijnbaar rustige slaap.

    Ik vraag me af waarom deze methode gepromoot wordt, zonder dat er verder onderzoek naar is gedaan. Als blijkt dat the happiest baby on the block (zoals het boek van Harvey Karp heet), de meest gestreste baby on the block blijkt te zijn, nemen de promoters van deze methode dan ook de verantwoordelijkheid op zich?

  3. Dag Yolanda,

    dank voor je reactie en de tijd die je hiervoor genomen hebt. We verschillen duidelijk diepgaand van mening over de methode Karp. Dat mag 😉

    De methode is niet wetenschappelijk onderbouwd, de reactie van de baby wordt m.i. ten onrechte gelabeld als ‘ontspannen’. Wat jij ‘grote, kalme ogen’ noemt, zie ik als een grote schrikreactie, gepaard gaand met wijd opengesperde ogen. Ondanks dat een baby wordt vastgehouden, is er tijdens de Karp-methode nauwelijks tot geen contact tussen de baby en degene die de baby vasthoudt. De manier waarop Karp de baby traint om een speen in de mond te houden is bedoeld om een baby weg te kunnen leggen. Zie ook het filmpje in mijn blog.

    (ik heb de reclame uit je reactie verwijderd, dat vind je vast niet erg)

    groet, Linda

  4. In het filmpje waarnaar Gabrielle Jurriaans verwijst, wordt opgemerkt dat de baby waarschijnlijk honger heeft. Karp zegt dan iets in de trant van: “Als je nu niet in deze klas zou zitten, dan zou je waarschijnlijk gaan voeden.” Daaruit komt naar voren dat hij het belang van de demonstratie met de baby belangrijker acht dan de behoefte van de baby om gevoed en getroost te worden. Dat wekt op zijn minst argwaan over zijn motieven.
    Verder is het gek dat de speen zo’n belangrijke rol krijgt. Er wordt wel eens gezegd dat een baby de moeder als speen gebruikt, wanneer een kind veel aan de borst wil zijn, ook als er niet direct sprake is van honger. Dit is de omgekeerde wereld. Een speen is een armzalige vervanger van waar de baby écht behoefte aan heeft: de moeder. De moeder dient dus niet als speen; de speen dient als substituut voor wat het moederlichaam zou bieden.
    Het onderzoek van onder andere Nils Bergman laat zien dat wat ten onrechte als ‘ontspannen slapen’ wordt aangemerkt (baby’s in de couveuse bijvoorbeeld) in feite dissociatie is: de baby geeft de communicatie op. Desondanks blijven de stressniveaus torenhoog, omdat de eenzaamheid voortduurt, evenals het gevoel niet gehoord te worden (wat tot aangeleerde hulpeloosheid kan leiden). Die dissociatie is gedrag vanuit het reptielenbrein, de amygdala, waar angst wordt omgezet in passend gedrag. Het ‘freezen’ (play dead) is dan de veiligste methode: “Als mijn bedreiger ziet dat ik dood ben, dan laat ‘ie mij met rust.” Baby’s aan monitoren laten in dergelijke situaties een zeer onregelmatig cardiogram zien, de ademhaling is oppervlakkig en de hersenactiviteit in het brein tijdens wat er uitziet als slaap, is grillig.
    Al met al lijken mij de kanttekeningen van Linda uitermate gerechtvaardigd. Ik mag hopen dat we, na de vreselijke ‘sleep training’-programma’s uit Amerika nu niet weer op een nieuw dwaalspoor worden gezet. Amerika exporteert veel ellende naar andere delen van de wereld, ook op het gebied van kinderverzorging. Laten we hopen dat men in Europa beter bij zinnen blijft, deze methode(n) afwijst en openstaat voor wat mensen als Naomi Aldort, Nils Bergman, Sarah Blaffer Hrdy, Robin Grille, James McKenna, Kerstin Moberg, Meredith Small, te bieden hebben!

  5. Als ook Karp ervan uitgaat dat huidcontact-zuigen-bewegen-omslotenheid binnen het natuurlijke continuüm van moeder en kind horen, dan zou je op zijn minst kunnen verwachten dat er nadruk gelegd wordt op het scheppen van de omstandigheden voor dat natuurlijke continuüm als eerste logisch stap.

    De filmpjes en teksten die ik er al over zag/las geven mij echter de indruk dat deze methode als ‘eenheidsworst’ voor alleman gepromoot wordt, zonder er bij stil te staan dat inbakeren en een fopspeen bedoeld zijn om het kind weg te leggen, tegen dat continuum in. Dat an sich vind ik al een eerste kanarie in de mijn.

    Daarnaast wordt er in ‘happy-baby-methodes’ uberhaupt te weinig stilgestaan bij het zoeen naar oplossingen IN het continuüm. Om een voorbeeld te geven:

    Toen ik nog niet wist dat mijn zoontje zo onrustig en huilerig was doordat hij een voedselovergevoeligheid heeft zou hij ook ‘hysterisch gekrijst en gehuild’ hebben als ik hem toch nog zou willen wegleggen tussenin het wat veel moeders als ‘frequent voeden’ beschouwen maar toch neerkomt op minstens een halfuur of een uur tussen twee voedmomenten. Doordat ik hem echter huid op huid in een draagdoek op mijn heup droeg, met de tepel bij zijn mond waaraan hij iedere paar minuutjes even kon aanhappen op de moeilijkste momenten, terwijl ik ronddanste en meeneuriede met de muziek, bleef hij betrekkelijk rustig en heb ik het die eerste weken leefbaar kunnen houden.

    Dergelijke tips ga je echter niet horen in de ‘ssshhhh’-methode, omdat ze zeer persoonlijk zijn, uitgetest op maat van het kind, vertrokken vanuit dat unieke kind: je kan hier namelijk geen eenheidsworst van maken, en dat verkoopt niet.

    Laat ik het zo samenvatten: iedere methode die ik een jager-verzamelaarster niet zou zien doen met haar baby vind ik bij voorbaat verdacht. Als het sabeltandtijgers aantrekt (door het gehuil of ge-sssshhh bvb) of extra gemakkelijk maakt (kijk: hier een ingewikkeld fopspeenzuigend alleenliggend aperitiefhapje!) klopt het niet.

    • hoi Eva,

      inderdaad ben ik ook bang voor zonder verder kader introduceren van een methode die ik zie als trucje. Extra risicovol gezien onze cultuur die weinig besef lijkt te hebben van het natuurlijke, fysiologische gedrag van baby’s, van hun behoeften. En ja, ik ben inderdaad net als jij achterdochtig als een methode strijdig lijkt met het natuurlijke patroon zoals bij jager-verzamelaars.
      Ik snap overigens de nood van moeders, want eerlijk gezegd vind ik dat we als maatschappij moeders van jonge baby’s nogal in de kou laten staan. De meeste moeders zijn hele dagen alleen met hun baby, terwijl ook dat niet past binnen het natuurlijke patroon. In veel jager-verzamelaarsculturen worden baby’s altijd gedragen, door moeders en door medeverzorgers. Altijd fijn als je je even wil wassen, of in een hete pan moet roeren 😉

      Linda

  6. Zelf een huilbaby gehad, de derde, en echt het ontregelt je hele gezin en het ontregelt je kindje. Dat patroon moet je doorbreken. Uit ervaring weet ik dat in ieder geval mijn geval huid op huid contact niet hielp, iets wat mijn andere twee kindjes zo deed ontspannen, in de draagzak die ik bij mijn tweede zoveel gebruikt heb, werkte op geen enkele manier. Ja, als ik beloofde nooit meer te stoppen met lopen:-)En zelfs dan werd hij op een gegeven moment ook onrustig. Dicht tegen me aan dragen, het werkte niet. Vaak voeden, echt geen oplossing. Het huilen van een huilbaby is zo enerverend dat je niet meer de troostende rustige ouder kunt zijn. Met elkaar zit je in vicieuze cirkel, jouw stress wordt zijn stress en andersom. Ook voor anderen die het even van je overnemen is het bijna ondoenlijk. Ik kreeg in mijn ogen de gouden tip toen ik met mijn krijsende twee maanden oude hummeltje (die in no time echt alle baby’s aan het huilen had gebracht) bij het consultatiebureau was. Boven het gekrijs uit vertelde ze mij iets over inbakeren, gaf me een folder mee. Thuis gekomen pakte ik een doek, een rolletje leukoplast en met het boekje naast met bakerde ik hem in. En wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. Ik legde hem in het wiegje naast ons bed en hij huilde niet. Voor het eerst in twee maanden kon ik met de rest van het gezin rustig avondeten. Af en toe ging ik even kijken en daar lag volkomen ontspannen rustig om zich heen te kijken en dat was echt geen angst of ‘freezen’ . Vanaf dat moment werd de borstvoeding weer een ontspannen voedingsmoment en niet alleen maar een mislukte poging tot troosten en veranderde hij in een hele gezellig mannetje. Kon hij weer genieten van gedragen worden op de arm en in de draagdoek. Dit is inmiddels 11 jaar geleden. Wat ik hiermee zeggen wil is dat je het huilen moet doorbreken en daarnaast kan je eens kijken naar de onderliggend oorzaak als dat bijvoorbeeld spanning is. Ik heb een ander filmpje gezien over de Karp methode en daar vond ik het kindje heel rustig en ontspannen kijken. Werd ook niet door Karp gedaan daar, maar door de ouders zelf. Lijkt me ook wel een verschil. Als ik nu een huilbaby had zou ik waarschijnlijk deze methode ook gaan gebruiken, omdat het doorbreken van het huilen niet in de laatste plaats voor het kindje echt noodzakelijk is. Zo’n kindje is doodongelukkig en staat stijf van de stress en het slaapgebrek. . Ik ben het daarin echt met Yolande Wolda eens.

    • hoi Gerdien,

      die periode met je derde kindje klinkt inderdaad behoorlijk heftig. Het lijkt me erg moeilijk als al je pogingen je kindje te troosten niet lijken te helpen en ik kan me levendig voorstellen hoe fijn het is een keer rustig te eten (in stilte). Ik ben met je eens dat een baby die veel huilt je enorm ontregelt. Sterker nog, dat is de bedoeling van huilen, het is een alarmsignaal. Dat je gealarmeerd raakt is dus niet meer dan logisch, en inderdaad ontzettend uitputtend.

      Methodes als die van Harvey Karp zijn in mijn ogen echter symptoombestrijding. Ik kan je argument volledig volgen dat je het huilen wil doorbreken, je wil als ouder niets liever dan opnieuw beginnen. Een nieuwe start met je baby. Zelf blijf ik ervoor pleiten om dat ‘in arms’ te doen. Baby’s zijn nog niet in staat hun eigen emoties goed te reguleren, ook baby’s die tevreden lijken niet. Zij hebben daarvoor iemand nodig, zij hebben lichaamscontact nodig. Ook (juist?) als zij blijven huilen, is het van belang dat ze daarbij niet alleen gelaten worden. Een consult bij een draagdoekconsulent om een baby goed stevig in een geschikte draagdoek of voorgevormde drager te leren doen (evt. ook op de rug) zou ik absoluut voor laten gaan op ‘instant’ methodes. Plus natuurlijk kijken of te achterhalen is wat er mis is. Er worden helaas nog vaak dingen gemist door medici.

      Dat is hoe ik er in sta, dat zijn mijn argumenten. Neem ze mee en doe wat je goed acht, want JIJ bent de moeder van je kindje, en jij zult dus altijd degene zijn die beslist wat goed is voor je baby, en voor je gezin.

  7. Ik heb toch ook even een opmerking bij deze blog. Allereerst even de vermelding dat ik een groot fan ben van borstvoeding (ik voed mijn zoon al meer dan een jaar met plezier) en ook van dragen. Maar wat ik vervelend vind in deze blog is hoe in de 3e alinea wordt gesuggereerd dat een baby die door de methode van Karp stil is, eigenlijk niet rustig is maar in een ‘play dead’ modus. En laten we eerlijk zijn: dat weet u toch helemaal niet zeker? Dat is een aanname, het gaat nu namelijk worden onderzocht. En hoe weet u dat het inderdaad niet het geluid van de baarmoeder is, dat wordt nagebootst met het shhh alarm? Ik beweer niet dat het wel zo is, maar de toon van dit artikel suggereert dat u andere kennis heeft, en dat heeft u niet. U heeft er een mening over, en dat vind ik prima. Ik heb het ook absoluut niet op eenheids-methoden en oplossingen bij huilbabies. Maar het is niet uitgesloten dat een baby echt rustig wordt van de methode van Karp (en niet in een fright-flight-fight modus komt).
    Heeft u eigenlijk het boek gelezen? Ik vind namelijk dat door de media het beeld onstaat dat het alleen dit stappenplan is maar verder niks. Ik vond het boek heel borstvoedings- baby- en draagvriendelijk. Er staat veel achtergrond informatie en natuurlijk ook andere oplossing voor huilen, zoals Yolanda al beschreef.
    Ik ben benieuwd wat er uit het onderzoek gaat komen.

    • Scherp gezien, de bron van het negatieve effect van SSHH-en staat er inderdaad niet bij. Het komt uit het boek van Nils en Jill Bergman: Hold your Prem (vertaald door Marianne Vanderveen als: Koester je kleintje). Zijn bron heb ik nog niet kunnen achterhalen.

      Het boek van Karp heb ik niet gelezen, wel een aantal van zijn artikelen. Zijn beschrijving van een zgn 4th trimester vind ik niet gek. Ik maak vooral bezwaar tegen zijn 5-stappen-truc. Zeker in onze maatschappij, waar in het algemeen weinig besef is van de natuurlijke behoeften van baby’s, zie ik een groot gevaar in het introduceren van weer een ‘verdingende’ methode om met baby’s om te gaan. Methodes om een baby in te passen in de verwachtingen van de omgeving, in plaats van hen te geven wat ze nodig hebben, zijn schadelijk voor de baby’s zelf. Zij vormen zo hun hersenen in een omgeving die te weinig tegemoet komt aan de natuurlijke behoefte van (lichaams)contact. Maar ook ouders zijn in mijn ogen meer geholpen met kennis over de natuurlijke behoeften van baby’s, dan hen met middeltjes te helpen een onrealistisch plaatje na te streven. Want let wel: de introductie van een dergelijk 5 stappenplan heeft effect op de omgang met baby’s in bredere zin, niet alleen op de zgn ‘huilbaby’s'(nare term trouwens). Nog los van de discussie hoeveel invloed de gangbare praktijk (=weinig lichaamscontact) heeft op de aantallen ‘huilbaby’s’.

      Onderzoek dat wel te vinden is over de methode-Karp gaat alleen over de effecten op ouders.

  8. Pingback: Shushing: een blije of een bange baby? | Mandy Pijl – Weblog

  9. Pingback: Harvey Karp – tiptrio | blikborstvoeding

  10. Pingback: Harvey Karp – tiptrio | Lindar

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s