mooi

Mooi

Ik voel me met de jaren steeds mooier. En dat terwijl ik op mijn zestiende toch echt meer in de buurt kwam bij het ideaal uit de tijdschriften dan nu. Voor een deel heeft mijn aardiger oordeel over mijzelf te maken met het wegvallen van puberale onzekerheid. Maar, zo realiseerde ik me pas, het heeft er ook mee van doen dat ik mijn lichaam ben waarderen om hoe mooi het in elkaar steekt.

In mijn studententijd las ik ‘Zen en de kunst van het motoronderhoud’. Nu heb ik niets met motoren, en eigenlijk ook niet heel veel met Zen, maar één  passage uit het boek is me bijgebleven:

Twee mannen reisden rond op motoren, een motor ging kapot. Een van de mannen wist het te maken met een lipje van een colablikje (of zoiets), en hij was trots op de schoonheid van de oplossing. Zijn metgezel vond dit echter niets, hij definieerde ‘mooi’ als: het originele onderdeel van het juiste merk. De reparatie met het colablikje zou je kunnen zien als ‘intrinsieke schoonheid’, het originele onderdeel als ‘extrinsieke schoonheid’.

(zoals ik me de passage herinner)

Mijn lijf werkt ook niet altijd feilloos. Ik ontwikkelde ooit een borstontsteking, terwijl ik al dik een jaar geen borstvoeding meer gaf. Dat kan dus. Het kan zelfs als je nooit kinderen gekregen hebt, maar dat terzijde. Mijn borst werd steeds groter, tot ik mijn arm niet meer goed kon optillen. Er moest een operatie aan te pas komen.

De incisie zou langs de tepelhof komen. Dat betekent in de meeste gevallen dat er melkkanalen doorgesneden worden. Ongerust heb ik de chirurg gevraagd naar mogelijke blijvende schade aan mijn borst, waarop zij in een poging me gerust te stellen antwoordde: ‘je ziet er straks niets meer van!’. Bij schade denk ik in eerste instantie: functioneert de boel straks nog wel? Kan ik (bij een volgend kind) problemen met borstvoeding verwachten? Maar zij dacht dat ik vooral een merkborst wilde houden. Mooi voor het oog. Dit scenario heeft zich overigens meermaals herhaald, met verschillende chirurgen en artsen.

Chirurgen zijn net als ieder ander deel van onze cultuur. Wij zijn blijkbaar een cultuur die extrinsieke schoonheid waardeert, zelfs in zo’n mate dat de motor stil langs de kant van de weg mag blijven staan. In elk geval als het om borsten gaat. Elders in de wereld wordt (werd?) dat bizar gevonden. In Papoea Nieuw-Guinea bestond er van oudsher een vloek die vrouwen voor eeuwig hun pronte borsten zou laten behouden, als die van een jong meisje*. De horror!

‘Natuurlijk zouden we de werking niet ondergeschikt maken aan het uiterlijk’, aldus de chirurg. Nee? Later pas kwam ik tot de ontdekking dat er een betere methode is: zonnestraal-incisie. Die blijf je meer zien, maar je snijdt minder melkkanalen door. Zou dat een oplossing zijn van intrinsieke schoonheid? Misschien. Ik denk dat vroegtijdig herkennen van de ontsteking en legen van de borst mijn colalipje zou zijn geweest.
Het is goed gekomen hoor. Mijn jongste krijgt ook gewoon borstvoeding. Ja, een aantal melkklieren hadden geen uitgang, maar ik hield er gelukkig nog genoeg over om beeblief mee van melk te voorzien. Wat is een vrouwenlijf toch mooi, borstvoeding laat zich niet zomaar stilleggen. Wat is mijn borst mooi. Met een deuk, een streep, en melk.

Maar ik vraag me wel af: zou er een vloek over ons westerse vrouwen afgeroepen zijn? Niet de vloek van de eeuwig pronte borst, maar erger: de vloek van wens tot eeuwig pronte borsten, koste wat kost?

*Bron: The Politics of Breastfeeding – Gabriëlle Palmer
zwemmen 242

Advertisements

One thought on “mooi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s